مسئله پارتو مطالعه منطقی کنش های غیر منطقی است.

پارتو کنش های رامنطقی می داندکه وسایلی متناسب بااهداف رابکاربرندووسایل کاری آنهابا هدفهای موردنظرشان پیوندی منطقی داشته باشدهم ازنظرذهنی وهم ازنظرعینی .این ارتباط منطقی اهداف ووسایل بایدهم ازدیدگاه فاعل وهم ازدیدگاه ناظرکنش منطقی باشد.برعکس وبر که به فاعل اهمیت می دهد.

پارتو برای تحلیل عناصرغیرمنطقی کنش ازمفاهیم ته نشیت ها(بازمانده ها)ومشتقات استفاده می کند. پارتو معتقداست انسانها غالبا منطقی عمل نمی کنندولی به منطقی جلوه دادن رفتارشان سخت گرایش دارند.یعنی می خواهندنشان دهندکه عملشان نتیجه منطقی یک رشته افکاراست.درحالیکه احساسات ریشه دار انسانی که دراین اعتقادات متبلورندانسانها رابه کنش واداشته اند.درواقع ته نشست ها عامل کنش های ماهستنداما نقابی ازمشتقات روی آن می نشیندوبه توجیه منطقی آنها می پردازد.کارجامعه شناسی کنارزدن این نوع نقابهاست.